تلسکوپ اقلیدس نخستین دنباله دار تازه خود را کشف کرد
تلسکوپ اروپایی اقلیدس برای نقشه برداری از کهکشان های دور طراحی شده است ، اما بررسی تصاویر آن به کشف دنباله داری ناشناخته انجامید که حدود ۱.۳ میلیارد کیلومتر با زمین فاصله دارد.
به گزارش ملاردی ها ، آژانس فضایی اروپا اعلام کرده است تلسکوپ فضایی اقلیدس برای نخستین بار موفق به کشف دنباله داری شده که پیش از این در فهرست اجرام شناخته شده ثبت نشده بود. این جرم با نام C/۲۰۲۶ S1 (Euclid) شناخته می شود و تصاویر آن بین ۱۶ تا ۲۴ سپتامبر ۲۰۲۶ ثبت شده اند. آژانس فضایی اروپا خبر این کشف را ۱۹ اکتبر منتشر کرد.
اهمیت این کشف در آن است که اقلیدس اساساً برای دنبال کردن دنباله دارها ساخته نشده است. مأموریت اصلی این تلسکوپ ، ثبت تصاویر عمیق و دقیق از کهکشان های دور و کمک به تهیه نقشه ای گسترده از کیهان برای مطالعه ماده تاریک و انرژی تاریک است. با این حال ، یک جرم متحرک در چند مجموعه تصویر شناسایی شد و بررسی های بعدی نشان داد که با دنباله داری پیش تر ناشناخته روبه‌رو هستیم.
میکو پونتینن ، پژوهشگر دانشگاه هلسینکی ، با کمک نرم افزاری که برای شناسایی اجرام متحرک در تصاویر اقلیدس توسعه داده بود ، رد کشیده ای را در تصاویر تشخیص داد. او با پیش بینی موقعیت جرم توانست آن را در تصاویر دیگری نیز پیدا کند. بررسی بیشتر وجود هاله ای پراکنده از گاز و غبار پیرامون آن را نشان داد ؛ نشانه ای که با ویژگی های یک دنباله دار فعال سازگار است.
پس از مقایسه مشاهدات با فهرست دنباله دارها و سیارک های شناخته شده ، موردی مطابق با این جرم پیدا نشد. مشاهدات برای بررسی بیشتر به مرکز سیارات کوچک اتحادیه بین المللی اخترشناسی گزارش شد و این مرکز در ۸ اکتبر ماهیت دنباله داری آن را تأیید کرد. جرم تازه اکنون با نام رسمی C/۲۰۲۶ S1 (Euclid) شناخته می شود.
بر اساس اعلام آژانس فضایی اروپا ، این دنباله دار حدود ۱.۳ میلیارد کیلومتر از زمین فاصله دارد ؛ فاصله ای در حدود محدوده میان مدارهای مشتری و زحل از خورشید. مسیر آن نیز با صفحه اصلی مدار سیارات هم سطح نیست و دوره گردش آن به هزاران سال می رسد. بنابراین ، این کشف به معنای ظهور دنباله داری درخشان در آسمان شب یا قابل مشاهده بودن آن با چشم غیرمسلح نیست.
کشف چنین جرمی برای اقلیدس اتفاقی کم احتمال به شمار می رود. این تلسکوپ معمولاً از ناحیه ای از آسمان که گرد و غبار منظومه شمسی در آن می تواند نور مزاحم ایجاد کند دوری می کند ؛ در حالی که بسیاری از دنباله دارها و سیارک ها در همین محدوده یافت می شوند. افزون بر این ، روش رصد اقلیدس به گونه ای طراحی شده که بخش های آسمان را به صورت مرحله ای تصویربرداری کند ، نه اینکه برای پیگیری یک جرم متحرک بارها به همان نقطه باز گردد.
با وجود این محدودیت ها ، ثبت یک جرم متحرک در چند تصویر به پژوهشگران امکان داد مسیر آن را پیگیری و ماهیتش را بررسی کنند. این تجربه همچنین نشان می دهد داده های مأموریت هایی که برای هدفی مشخص طراحی شده اند ، گاهی می توانند به کشف های غیرمنتظره در حوزه های دیگر علم منجر شوند.
دنباله‌دارها از مواد یخی و غباری به جا مانده از شکل گیری منظومه شمسی در حدود ۴.۶ میلیارد سال پیش ساخته شده اند. با نزدیک شدن برخی از آنها به خورشید ، یخ هایشان به گاز تبدیل می شود و هاله‌ای پیرامون هسته شکل می گیرد ؛ فرایندی که می تواند به ایجاد دنباله ای روشن منجر شود. مطالعه این اجرام اطلاعاتی درباره مواد اولیه شکل گیری سیارات و شرایط آغازین منظومه شمسی در اختیار دانشمندان می گذارد.
آژانس فضایی اروپا تأکید کرده است که این دنباله دار مشخص ، هدف مناسبی برای مأموریت آینده «کامِت اینترسپتور» نیست ؛ با این حال ، روند شناسایی و تأیید آن فرصتی برای آزمودن همکاری میان تیم های مأموریت و پژوهشگران زمینی فراهم کرده است. کشف C/۲۰۲۶ S1 (Euclid) نمونه ای از آن است که چگونه بررسی دقیق داده های یک تلسکوپ می تواند به شناسایی اجرامی بینجامد که در برنامه اصلی رصد آن قرار نداشته اند.
انتهای پیام/
